دیوان شمس - غزلیات

ای محبوب که چهره‌ای درخشان و زیبا داری، شرابی مانند طلا به ما بنوشان تا جان‌هایمان روشن شود و قدرت دیدن حقیقت در ما فزونی یابد.

به کسانی که در خوابِ هشیاری و تعصبِ خشک مانده‌اند اعتنا مکن و آن جامِ ارزشمندِ پادشاهی (معرفت الهی) را به ما بده تا ماده‌ی جسمانی ما به لطافت جان بدل شود و تاریکیِ نادانیِ ما به روشنیِ آگاهیِ سحری مبدل گردد.

چون تو ما را از خوابِ غفلت بیدار کردی، پس حالا جامِ شرابِ خدایی را عطا کن؛ چرا که در مقامِ بخشش و کرم، شایسته نیست که دست‌ودل‌بازه نباشی و درها را بر روی مشتاقان ببندی.

ای کسی که از جامِ بخشش‌های الهی چشیده‌ای، دیگران را سرزنش نکن؛ چرا که احوالات من به گونه‌ای است که حتی شیرینی‌ها و حتی غفلت‌هایم با عوالمِ عرفانی متفاوتی درآمیخته است که تو را به آن راهی نیست.

ای که خود در مقامِ عرفان و سلوک (میکده) جای داری و هم مستِ عشقی و هم طعمِ آن را چشیده‌ای، چرا بیهوده دیگران را سرزنش می‌کنی؟ ای که اصالتِ معنوی نداری، این عیب‌جویی سزاوار تو نیست.