دیوان شمس - غزلیات

فرمانروایِ زیبایان بار دیگر منشور و دستورِ تازه‌ای از حسن و زیبایی دریافت کرده است؛ از این‌رو در گل‌ها و گلستان‌ها و گل‌های نسرین، جانی تازه و روحی نو دمیده شده است.

ای زیبایِ برآمده از لطفِ خدایِ بخشنده که احسانی تازه می‌بخشی، یا ای کسی که نورِ درخشانت بر هر نوری می‌افزاید و آن را دوچندان می‌کند.

چه چیزی ارزشمندتر از جانِ آدمی است؟ پس جانم فدای خاکِ پایِ تو باد. چه چیزی زیباتر از ماه است؟ اما در برابرِ درخششِ تو، ماه نیز ناپیدا و بی‌اثر می‌شود.

هر موجودِ زنده‌ای جانِ خود را در راهِ عشقِ تو فدا می‌کند و هر بوستانِ آراسته و زیبایی از میوه و محصولِ وجودِ تو بهره‌مند می‌شود.

آنچه درباره‌ی مفهومِ عرفانیِ بقا در فنا گفتی را انکار نمی‌کنم؛ هر کس که در گذشته جلوه‌ای از زیبایی نشان داده، بعید نیست که آن را دوباره تکرار کند.

این دوری و بی‌خبری دارد جانم را می‌ستاند، تو سخنی بگو؛ چرا که هیچ‌کس بی‌دلیل و از رویِ گزافه، یقه‌ی دیگری را نمی‌گیرد و به او آزار نمی‌رساند.