دیوان شمس - غزلیات

کسی که مرواریدِ (نورِ الهی) را ببیند که در میانِ جانش می‌درخشد، می‌داند که میانِ ما و آن حقیقت، پیش از لحظهٔ گشایش و تجلی، هزاران دره و مانعِ سخت وجود دارد.

آن کس که زنده کنندهٔ مردگان و احیاگرِ استخوان‌های پوسیده و خرد شده است، فرا رسیده است؛ ای خفتگانِ در غفلت، برخیزید و روزِ موعود و فراخوانِ حق را با چشمِ جان ببینید.

نامه‌های اعمالِ نیکان که به دستِ فرشتگانِ نویسنده نوشته شده بود، گشوده و به پرواز درآمده است؛ اکنون از خوابِ غفلت بیدار شوید و برای آزمونِ نهایی و تلاش برای رستگاری آماده شوید.

ترازوی سنجشِ اعمالمان پدیدار گشته است تا وزنِ رفتارِ ما آزموده شود؛ پروردگارا، امورِ ما را اصلاح کن و به حقِ نامِ "جواد" (بخشنده)، نگاهی از سرِ عفو و گذشت بر ما داشته باش.

پس از گریه‌های بسیار، اکنون بخندید که این جایِ شِکوه و شکایت نیست؛ شما از پشتِ پردهٔ جهل و حجابِ خودپرستی بیرون آمده‌اید و از خوابِ سنگینِ بی‌خبری بیدار شده‌اید.

ای پادشاه، اجازه ده به زبانِ فارسی سخن بگوییم تا آگاهیِ قلبیِ خود را ابراز کنیم؛ باشد که ماهِ رخسارِ تو همواره تابان و شکوهِ پادشاهی‌ات پایدار بماند.

هر انسانِ افسرده‌دلی که چهرهٔ تو را دید و در دلش شادی و تازگی پدید نیامد، امیدوارم که زلالیِ زندگی‌اش به تیرگی گراید و شعلهٔ امیدش به خاکستر تبدیل شود.

آن انسانِ غافلی که سپیده‌دمِ حضورِ تو را دید ولی از جای برنخاست و بی‌تفاوت ماند، سزاوار است که بخت و اقبالش تا روزِ قیامت در خوابِ عمیق بماند.