دیوان شمس - غزلیات

دوست واقعی کسی است که در برابر بلاها و سختی‌ها استقامت و پایداری کند؛ همان‌طور که ارزش و عطر حقیقی عود، تنها زمانی که در آتش می‌سوزد، آشکار می‌گردد.

تحملِ جامِ رنج و سختی، دشوار و ناگوار است؛ اما اگر این جام را از دست دوست (محبوب) بگیری، آن رنج به شیرینی و لذت تبدیل می‌شود.

اگر محبوبِ تو، جامی به دستت داد که در آن زهرِ کشنده است، آن را با جان و دل بنوش؛ زیرا آن جام به لطف و مهربانیِ او مزین شده و آن زهر در نگاه عاشق، اکسیرِ شفابخش است.

ماهیتِ عشق، همچون ماجرای حضرت ابراهیم است؛ پس بدون ترس به میانِ معرکه و آتشِ حوادث برو و نگرانِ شعله‌هایی که زیر پایت زبانه می‌کشند، مباش.

آتش در برابرِ یارِ خالصِ خدا (خلیل) سرد و بی‌اثر می‌شود و به جای سوزاندن، تبدیل به گلستان و بوستانی سرسبز می‌گردد.

خود را همچون گوی در اختیارِ اراده‌ی محبوب (چوگان‌دار) قرار بده و مطیعِ تقدیر باش تا به مرتبه‌ای برسی که آسمان و جهانِ هستی زیر پای تو رام و فرمان‌بردار شود.

در مسیرِ عشق، حتی اگر بر اثرِ ضرباتِ روزگار و سختی‌ها، درگیرِ درد و فشار و کشاکش هستی، همچنان با شور و شوق (رقص‌کنان) به پیش برو.

کسی که در این میدانِ عشق پیش‌رو و برنده است، لاجرم قبله‌گاه و الگوی تمامِ سوارانِ راهِ حقیقت (که زیبا و درخشان‌اند) خواهد بود.

وقتی انسان تحتِ سختی‌هایِ عشق قرار گرفت و وجودش تراشیده و صیقل یافت (از ناخالصی‌ها پاک شد)، دیگر از آن دردی که ناشی ازِ تراشیده شدن بود، رهایی می‌یابد و به کمال می‌رسد.

کسی که در راهِ دوست، دل‌مشغولی و پریشانی دارد، در حقیقت در امن‌ترین جایگاه است؛ حتی اگر تمامِ جهان در آشوب و نابسامانی غرق شده باشد.

ای افتخارِ تبریز، شمس‌الدین؛ حقیقتِ وجودِ تو فراتر از مرزهای محدودِ زمان، مکان و اعداد است و در بندِ چارچوب‌های مادی نمی‌گنجد.