دیوان شمس - غزلیات

جمشید که نماد شکوه و نورِ معرفت است، حقیقت را همچون خورشیدی که از ورای چهار عنصر (آتش، آب، باد، خاک) می‌تابد، بر جهان آشکار کرده است.

خوشبخت کسی است که از تعلقاتِ مادی و «من بودن» رها شده و آن‌کس که به دنبال سایه‌های ناپایدار و خیالی دنیا (که همچون سایه بید لرزان و بی‌بنیاد است) می‌گردد، دچار زیان است.

اگرچه دل در مقام پاکی، سپید است و عشق در مقام جوشش و حرارت، سرخ است، اما حقیقتِ عشق، فراتر از این دوگانگی‌های ظاهری و رنگ‌های دنیوی است و به هیچ‌یک از این‌ها محدود نمی‌شود.

قلمرو عشق چنان امن و مستحکم است که در آن، ترسِ از دست دادن و امیدهای واهیِ انسانی، دیگر جایگاهی ندارند و سالک به سکونی درونی می‌رسد.

هر زندگی که حتی یک دمِ آن به عشق گره خورده باشد، از محدودیتِ زمان و مرگ خارج شده و رنگ جاودانگی به خود می‌گیرد.

اتصالی روحانی و مبارک در عالم بالا در جریان است که وصف‌ناپذیر است؛ اگر به دنبال درکِ آن هستی، باید از «ناهید» که در عرفان نمادِ موسیقی و زیباییِ آسمانی است، جویا شوی.

کسی از این پیوندِ آسمانی آگاه نبود، تا اینکه پیامبران الهی به رسمِ مژده‌رسانی آمدند تا این حقیقت را به گوش جانِ آدمیان برسانند.

شمس تبریز، پادشاهِ حقیقی و بی‌رقیبِ این روزگار است؛ پس برای رسیدن به او، از هیچ تلاشی دریغ نکنید و جانِ خود را در راه او فدا کنید.