دیوان شمس - غزلیات

هزاران جان پاک و گرامی فدای سیمای دلربای تو باد؛ چرا که در سراسر عالم هستی، کسی زیبایی و خوبیِ تو را ندیده و به دنیا نیاورده است.

هزاران درود و رحمت بر آن عاشق شوریده‌ای باد که در دام عشق چنین پادشاهِ زیبایی گرفتار شده است.

چه از چهره‌ی زیبای تو سخن بگویند و چه از ویژگی‌های اخلاقی و رفتاری‌ات، هر کدام از دیگری دلنشین‌تر است؛ آفرین بر این اصل و بنیادِ زیبایی که در وجود تو نهاده شده است.

دل من همچون طناب‌های جادوگران پر از گره‌های پیچیده و کور بود، اما افسونِ نگاهِ خوشِ تو، تمام آن گره‌ها را باز کرد و دلم را گشود.

به واسطه‌ی تو، چشمانِ عاشق بلندبین و حقیقت‌شناس شده است؛ در این کمال، توانایی و کوششِ شاگرد را در پرتوِ حکمت و دانشِ استاد مشاهده کن.

ما (جان، عشق و کالبدِ خاکی‌مان) همگی در برابر تو نشسته‌ایم؛ یکی از غم دوری تو ویران است، دیگری از شربتِ عشق تو مست است و آن دیگری از وصال تو شادمان گشته است.

گریاندن و خنداندن ما همگی در دستان و تحت اراده توست؛ ما همچون شاخه‌های درخت هستیم و تو مانند باد، هرگونه که بخواهی ما را به حرکت درمی‌آوری.

این تویی که با وزشِ خود، ما را زرد (پاییزی و اندوهگین) یا سبز (بهاری و شاداب) می‌کنی؛ تمام قلمرو هستی و تمامی آرزوهای ما در اختیار و اراده توست.

سنگ و کلوخِ بی‌جان چه می‌فهمند که بهار چیست و چه اثری دارد؟ حقیقتِ بهار را باید از زبان چمنزار و گل‌های سنبل و شمشاد پرسید که وجودشان از لطافت بهار جان گرفته است.