دیوان شمس - غزلیات

ای مردم از من که وجودم در آتش عشق سوخته است دوری کنید؛ به خدا پناه ببرید و از کسانی که چهره‌ای آتشین و فریبنده دارند بگریزید.

زیرا خاصیت این چهره‌های آتشین و درخشان چنین است که هر آرامش و قراری که در وجود دارید را به ناآرامی و تلاطم بدل می‌کنند.

هرگاه دلی در مسیر عشق سست و تنبل شود ندایی غیبی به او می‌رسد که برخیز و تلاش کن چرا که سلیمان عشق (پیر و مرشد) زنده است و باید کار و حرکت را آغاز کرد.

دچار سستی و غفلت مشو چرا که کاروان سالکانِ حقیقت به راه افتاده است؛ اگر از این قافله جا بمانی فرصت را از دست داده‌ای پس هرچه سریع‌تر برای سفر آماده شو.

این جسم خاکی که ساخته‌ی چهار عنصر (آب و باد و خاک و آتش) است توان پیمودن راه عرفان را ندارد؛ برای سفر در این وادی باید تعلق به عناصر چهارگانه مادی را رها کنی.

چشمان من از سرمه گران‌بهای سپاهانی بی‌نیاز است؛ مگر اینکه بخواهید خاکِ آستانِ تبریز (محل حضور شمس) را به عنوان سرمه بر چشمانم بریزید تا بینا شوم.

بزرگی و شکوه حقیقی از آنِ شمس تبریزی است که پادشاه ارواح است؛ بنابراین همه‌ی هستی و خودیت خود را در برابر این بزرگی خُرد و ناچیز بشمارید.