دیوان شمس - غزلیات

ستایش مخصوص آن نیستی و فنایی است که وجودِ مجازی و خودپرستیِ ما را از میان برد؛ چرا که از عشق به همین «نیستی»، جهانِ معنوی و جان‌های ما به هستیِ حقیقی دست یافتند.

در عالمِ ماده، هرگاه نیستی به جایی برسد، هستی و بودن از بین می‌رود؛ اما شگفتا از آن نیستیِ الهی که وقتی به سراغِ جانِ آدمی می‌آید، هستیِ حقیقی و معنویِ او را افزون می‌کند.

من سال‌ها با تلاش و رنج، برای خود نام و نشان و هستی‌ای ساختم، اما آن نیستیِ عشق، در یک چشم برهم زدن، همه‌ی آن دستاوردها و خودنمایی‌های مرا نابود کرد.

کسی که به این مرحله از فنا برسد، از قیدِ خودِ کاذب، از گذشته، از آینده، و از اضطراب‌های مرگ رها می‌شود. او دیگر گرفتارِ بیم و امیدهای دنیوی نیست و از درگیری‌های بیهوده درباره‌ی بود و نبودِ ظواهر دست می‌شوید.

هستیِ مادی در برابرِ نیرویِ ویرانگرِ نیستیِ عرفانی، همچون کاهی در برابر تندباد است. کدام کوهِ غرور و خودبینی وجود دارد که تندبادِ این نیستی آن را بر باد نداده باشد؟

پرسش از ماهیتِ دقیقِ وجود و عدم، مانندِ بحث بر سرِ تفاوتِ کاه و کوه، بحثی بیهوده و ظاهری است. حقیقتِ هستی، فراتر از این تعابیرِ کلامی است؛ از پشتِ بامِ خیال و ظواهر پایین بیا و از درِ ورود به حقیقت قدم به درون بگذار.