دیوان شمس - غزلیات

عشق تو تسبیح و مناسک ظاهری مرا از دستم گرفت و در عوض ذوق شاعری و آوازخوانی به من داد؛ هرچقدر تلاش کردم با ذکر گفتن و توبه کردن از این حال و هوا فاصله بگیرم و به زهد بازگردم، قلبم چنین چیزی را نپذیرفت.

تحت تاثیر عشق تو به غزل‌سرایی روی آوردم و با حالتی از شور و وجد به رقص درآمدم؛ عشق تو آبروداری، شرم و هرچه از تعلقات دنیوی و اعتباری داشتم را به آتش کشید و نابود کرد.

من پیش از این مانند کوهی استوار در دینداری و پارسایی ثابت‌قدم بودم، اما مگر کوهی هم هست که بتواند در برابر طوفان عشق تو ایستادگی کند و از جای کنده نشود؟

اگر من کوه باشم، همچون کوهی که پژواک صدا را باز می‌گرداند، بازتاب‌دهنده صدای تو هستم؛ و اگر کوه باشم، در آتش عشق تو می‌سوزم و تنها دود از من برمی‌خیزد.

وقتی حقیقت وجودِ تو را درک کردم، از اینکه پیش‌تر به 'خود' و هستیِ خیالیِ خود می‌بالیدم، شرمگین شدم؛ شگفتا که با از بین رفتن این 'خود' (فنا)، جانِ واقعی من به هستی پیوست.

به طور معمول هرگاه 'عدم' یا نیستی به جایی پا بگذارد، هستی در آنجا کم‌رنگ می‌شود؛ اما درود بر این نیستیِ عاشقانه که هرگاه به سراغ انسان می‌آید، باعث فزونیِ حقیقتِ وجودش می‌شود.

آسمانِ دنیا تیره و کبود است و زمین مانند کورِ راه نشینی سرگشته است؛ کسی که جمالِ همچون ماهِ تو را ببیند، از این کوری و تیرگی رهایی می‌یابد.

عشق و وجودِ تو در این جهان مانند جانی نهان در کالبد است؛ همان‌گونه که وجودِ پیامبر اسلام (ص) در میان مشرکان و مخالفان، حقیقتی پنهان و درخشان بود.

ستایش کردن تو در واقع ستایش کردنِ حقیقتِ وجودِ خودِ من است؛ همان‌گونه که آفتاب اگر خودش را ستایش کند، در حقیقت چشمِ خودش را که خاستگاهِ نور است، ستوده است.

مدح و ستایش تو همچون دریایی بی‌کران است و زبانِ ناتوانِ ما مانند کشتیِ کوچکی است که در آن شناور است؛ این سفر دریایی پرخطر است، اما عاقبتش به ستایش و خشنودی می‌انجامد.

لطف و عنایتِ تو همچون بخت و اقبالِ بیدار، مرا همراهی می‌کند؛ بنابراین چه باک اگر چشمانِ من در خوابِ غفلت باشند، چرا که لطفِ تو همواره بیدار است.