دیوان شمس - غزلیات

دو ماهِ زیبا در کنار هم قرار گرفته‌اند؛ یکی ماهِ نوِ عید و دیگری چهره‌ی درخشانِ یار، که منظره‌ای دل‌انگیز و صورت‌گری شده پدید آورده‌اند.

این دو ماه به هم نزدیک شده و در حال نجوا و گفتنِ اسرار هستند؛ همین هم‌صحبتیِ آنان، شور و هیاهوی بسیاری در فضای عید ایجاد کرده است.

مردم همچون صدف‌هایی در دریای عید به رقص و پایکوبی مشغول‌اند، اما غافل از آنکه گوهرِ حقیقی عید، در درونِ این پوسته نهفته است و آن‌ها از این حقیقت بی‌خبرند.

این عیدِ ظاهری، تنها فرستاده‌ای از سوی عیدِ جاودان و ابدی است؛ اگر دلبستگیِ خود را به عیدِ حقیقی بسپاری، این عیدِ ظاهری تو را به عیدِ بزرگ‌تر خواهد رساند.

اگر انسانِ آزاده‌ای هستی، به صدای طبلِ عید گوش فرا ده که فریاد می‌زند: برخیز و آماده باش که سپاهِ معنوی عید از راه رسیده است.

به آن مقدار ناچیزی که در راهِ حق انفاق کردی نگاه کن؛ بدان که پاداشِ آن کارِ نیک، گنجینه‌ای سرشار از نعمت‌های معنویِ عید است.

اگر با تکیه بر استقامت در روزه و مبارزه با نفس، شیشه‌ی خودخواهی‌ات را شکستی، اکنون نوبتِ آن است که از شرابِ گوارایِ معرفت در ضیافتِ عید بنوشی.

همچون بازی که از شکار بازمی‌گردد، تو نیز از دنیای مادی به سوی شاهِ خود (خداوند) بازگرد؛ چرا که کبوترِ مژده‌رسانِ عید، پیشاپیش به درگاهِ او پرواز کرده است.

گاوِ فربه‌ی حرص و طمعت را در روزه (که زمانِ قربانیِ نفس است) ذبح کن تا به تبرکِ آن، هلالِ باریکِ عید که نمادِ حقیقتِ پنهان است، بر تو آشکار شود.

اگر خودت برای قربانی کردنِ نفس اقدام نکردی، نگران نباش؛ لطفِ خداوند چنان است که با خنجرِ ریاضت‌های عید، این نفسِ سرکش را ذبح خواهد کرد.