دیوان شمس - غزلیات

به دوستانِ بی‌ریا و پاک‌طینت، تنها شرابِ حقیقت و معرفت را بنوشانید و اگر می‌خواهید این جام را به آن‌ها ببخشید، آن را به صورتِ یکپارچه و جمعی به آن‌ها بدهید، نه اینکه بینِ آن‌ها فاصله و جدایی بیندازید.

در جامِ چنین عشقی، آمیختنِ چیزهایِ دیگر یا وارد کردنِ اغیار روا نیست؛ پس به عاشقانِ راستینِ خداوند، جز شرابِ معرفتِ الهی چیزی ندهید.

کسانی که در مسیرِ سلوک از تعلقاتِ دنیوی رها شده و به معنایِ واقعی برهنه گشته‌اند، نیازمندِ گرمایِ وجودِ حق هستند؛ پس آن‌ها را با ردایِ ظاهری و تعلقاتِ دنیوی سرگرم نکنید.

از آنجا که هیچ بادِ صبایی (که حاملِ خبر و مژده است) به جایگاهِ بلندِ این سالکان نمی‌رسد، ذهنِ آن‌ها را با وعده‌هایِ ساده و گذرا آشفته نکنید.

اگر عاشقی تنها با بویِ وصلِ حق آرام می‌گیرد، دیگر بهانه‌تراشی نکنید؛ زیرا من هیچ بهانه و عذری را برایِ دوری از این عشق نمی‌پذیرم.

شرابِ عشق حاضر است، معشوق در کمالِ شوریدگی است و من نیز بی‌قرارم؛ پس مرا با وعده‌هایِ دور و بوهایِ ناچیز سرگرم نکنید که جانم در پیِ حقیقتِ عیان است.

این شرابِ معرفت، ماهیتی آتشین دارد و ما نیز از جنسِ همان آتشِ عشقیم؛ پس اگر حریفِ واقعی و هم‌جنسِ خود را می‌شناسید، این شراب را فقط به ما بدهید.

این شراب، مرهمِ زخمِ سالکانی است که در میدانِ جهادِ با نفس زخمی شده‌اند؛ بنابراین به کسی که دردی از عشق ندارد و در پیِ حقیقت نیست، این دارویِ معرفت را ندهید.

حالا که شمسِ تبریزی، آن خورشیدِ دین و مایه افتخار، آشکار شده است، دیدارِ هستی و حقیقتِ هر دو جهان را تنها به او اختصاص دهید و جز آن، چیزی طلب نکنید.