دیوان شمس - غزلیات

به عزیزانی که عزیزترین‌های من هستند بگو که زمان آن فرا رسیده است که قید و بندهای زهد و ریا را کنار بگذارند و به مستی عشق روی بیاورند.

عاشقان در آن لحظه‌ای که جلوه‌های زیباییِ دلربایِ معشوق آشکار می‌شود، تمام پیمان‌های زهد و سوگندهایشان را زیر پا می‌گذارند و اختیار از دست می‌دهند.

زمانی که معشوق، سرمست و بی‌قرار است و روزگار، روزِ شادی و شور است، جز به شادمانی و مستیِ عارفانه، چه کار دیگری می‌توان کرد؟

با تمام وجود به جانِ خود نهیب زدم که با آبرو و عزتِ نفس در این راه پیش برو، چرا که حتی اگر مانع و مشکلی به بزرگیِ کوه قاف هم بر سر راهت باشد، باید آن را از میان برداری.

بس که پیرِ میکده (راهنمای معنوی)، خرقه (نماد تظاهر و ریا) را از تنِ مدعیان بیرون آورده و گرو گرفته است، اکنون همه در کوی خرابات (مقام فنا) به حالتی یکسان و ساده درآمده‌اند.

ای مطربِ الهی، سازِ جان را بردار و نغمه‌های آسمانی را بنواز؛ زیرا هر کسی که از نوای تو بی‌بهره باشد، تنها جسمی بی‌جان است.

در حلقه عاشقانِ حقیقی، همچون نگینِ انگشتری استوار باش، چرا که هر کس بیرون از این حلقه باشد، در حالِ رنج و آزمایش است.

سوگند به جانِ تمام مردانِ حقیقت که هر کس عاشق نباشد، در عالمِ معنا ضعیف و زبون است؛ بنگر که این افرادِ بی‌عشق، چه کارهای سطحی و ناچیزی انجام می‌دهند.

سوگند به جانِ تمام جان‌ها که هر کس آن جانِ الهی و عاشق را در خود ندارد، تنها جسمی بی‌روح است؛ تماشا کن که این افرادِ حقیر، چه کارهای حقیرانه‌ای انجام می‌دهند.

خاموش باش، زیرا پرسیدی که این رازِ نهفته چیست؛ بدان که این افرادِ پست و نادان، حتی اگر ظاهری زیبا و آراسته داشته باشند، در باطن تیره و تارند.