مثنوی معنوی - دفتر پنجم

ای ایاز، آن حقیقتِ نهفته در پشتِ پاپوشِ ساده‌ات را برای ما بازگو کن؛ چه حکمتی در آن است که این‌گونه به آن دل‌بسته‌ای و در برابرِ آن، اظهار نیاز و اشتیاق می‌کنی؟

تا بزرگان و صاحبانِ مقام (مانند سنقر و بک)، از حقیقتِ پنهان در پسِ این لباسِ ساده و پاپوشِ کهنه‌ات بنوشند و آگاه شوند که در عینِ بی‌چیزی، چه گنجینه‌ای نهفته است.

ای ایاز، مفهومِ غلامی و بندگی به واسطهٔ تو معنای درخشانی یافت؛ نورِ وجودِ تو از نهایتِ خاکساری و پستی، تا اوجِ آسمان‌ها و عالمِ معنا پرواز کرد.

بندگیِ درگاهِ حق به چنان مقامی رسید که مایهٔ حسرتِ آزادگانِ عالم شد؛ چرا که تو با اخلاصِ خویش، به مفهومِ بندگی جان بخشیدی و آن را از مرتبهٔ اسارت به قلهٔ آزادی و افتخار رساندی.

مومنِ حقیقی کسی است که ایمانش در تمامِ دگرگونی‌ها و فراز و فرودهای زندگی (جزر و مد)، چنان استوار و درخشان باشد که حتی افرادِ خارج از دایرهٔ ایمان نیز به حالِ او غبطه بخورند.