مثنوی معنوی - دفتر پنجم

روباه به مخاطب گفت که این حرف‌ها و حکایت‌های بیهوده را رها کن و همانند کسی که سخت به نان شب محتاج است، همت کن و برای به دست آوردن روزی، تلاشی جدی و بی‌وقفه داشته باش.

خداوند به تو توانایی و ابزار عمل (دست) عطا کرده است، پس برخیز و به کاری مشغول شو؛ حرفه‌ای بیاموز تا هم خودت بی‌نیاز شوی و هم با کار خویش، به دیگران یاری برسانی.

هر فردی که در عرصه‌ای از کار و حرفه وارد می‌شود و شغلی پیش می‌گیرد، در واقع به واسطه خدمتِ خود، باری از دوشِ دیگران برمی‌دارد و به جامعه کمک می‌کند.

دلیل این امر آن است که انجام تمام کارهای لازم برای زندگی، از توان یک نفر به تنهایی خارج است؛ هیچ‌کس نمی‌تواند همزمان هم کشاورز و دروگر باشد، هم آب‌رسان (سقا) باشد و هم بافندگی کند.

نظام این جهان بر پایه مشارکت و همکاری استوار است و هر کس بنا بر نیاز و ضرورتی که در زندگی دارد، پیشه‌ای را برای خود برمی‌گزیند.

جار زدنِ فقر و گدایی کردن (مانند کوبیدن بر طبل) در این میان کار پسندیده‌ای نیست؛ راهِ درست و سنتِ عقلانیِ زندگی، پیشه کردنِ کار و کسبِ حلال است.