مثنوی معنوی - دفتر پنجم

به او گفت: این سخن را برعکس می‌گویی؛ بدان که شوربختی، آشوب و شرارت از راهِ طمع و آزمندی به درونِ جان انسان راه پیدا می‌کند.

هیچ‌کس در طول تاریخ با قناعت کردن و راضی بودن به داشته‌هایش، از گرسنگی نمرد و جانش را از دست نداد؛ همان‌طور که هیچ‌کس صرفاً با حریص بودن و آز، به پادشاهی و بزرگیِ حقیقی نرسید.

خداوند روزی را حتی از حیواناتی چون خوک و سگ هم دریغ نکرده است؛ بنابراین روزیِ انسان، صرفاً محصولِ تلاش و کسب‌وکارهای او نیست، بلکه همانندِ بارشِ باران و پدیدار شدن ابرها، امری است که از جانب خداوند مقدر و جاری می‌شود.

همان‌گونه که انسانِ حریص، عاشقِ ظواهر فریبنده و نیرنگ‌بازی است، روزی نیز گویی عاشقِ کسی است که آن را می‌خورد؛ بدین معنا که رزق به دنبالِ صاحبِ خود می‌رود و به او خواهد رسید.