مثنوی معنوی - دفتر پنجم

او گفت: این نگرانی برای رزق، ناشی از سستی در توکل و اعتماد به خداست؛ وگرنه کسی که جان و حیات را به تو بخشیده است، قطعاً نان و رزق تو را نیز فراهم خواهد کرد.

ای فرزند، کسی که به دنبال رسیدن به مقام‌های عالی، پادشاهی و پیروزی است، هرگز نباید نگران تأمین مخارج و لقمه نان روزانه خود باشد؛ چرا که این امور در برابر عظمت خداوند کوچک است.

همه حیوانات و وحوش، مصرف‌کننده روزی هستند؛ اما نه به دنبال کسب و کارِ رایجِ بشری‌اند و نه بارِ سنگینِ جمع‌آوریِ اندوخته را بر دوش می‌کشند.

خداوند که رزاقِ همگان است، روزیِ همه موجودات را می‌رساند و سهم هر کس را دقیقاً در برابر او قرار می‌دهد.

روزیِ هر کس که راه صبر و شکیبایی را پیش بگیرد، خود به سراغش می‌آید؛ این رنج و سختی‌های طاقت‌فرسای تو در راهِ کسبِ معاش، همگی از بی‌صبری و تعجیلِ نابجای خودِ توست.