مثنوی معنوی - دفتر سوم

سالک همچون گویی که در میدان می‌غلتد، با تمام وجود و با چشمانی اشک‌بار به سوی جایگاهِ معشوق روی آورده و با تسلیمِ کامل، سر بر آستانِ او نهاده است.

تمامِ مردمِ طالب در حالتی از بیم و امید، سر به هوا و در انتظار مانده‌اند و نمی‌دانند که آیا این معشوق آن‌ها را در آتشِ فراق می‌سوزاند یا به مقامِ قرب می‌پذیرد.

در این لحظات، آن شخصِ بی‌خرد، آن سرابِ زودگذر و فریبنده را به جای حقیقتِ اصلی می‌پندارد؛ همان‌چیزی که سرنوشتِ انسان‌های نگون‌بخت را رقم می‌زند.

درست مانند پروانه‌ای که شراره‌ی آتش را به اشتباه نورِ راهنما می‌بیند و با حماقت به درونِ آن می‌افتد و جانش را از دست می‌دهد، انسانِ ناآگاه نیز گرفتارِ ظواهرِ فریبنده می‌شود.

اما بدان که شعله‌ی عشقِ الهی با آتش‌های معمولی متفاوت است؛ آن شمع، خودِ نورِ محض و حقیقتِ مطلق است که در اوجِ روشنایی قرار دارد.

ماهیتِ این عشق برعکسِ آتش‌های مادی است؛ هرچند از دور همچون آتشی سوزان به نظر می‌رسد، اما در حقیقت، سراسر خوشی، آرامش و حیات است.