مثنوی معنوی - دفتر سوم

نوح در میان صحرا و خشکی اقدام به ساختن کشتی کرد و گروهی از مسخره‌کنندگان برای سرزنش و تحقیر او، به سویش روانه شدند.

مردم با تعجب و سرزنش می‌گفتند: در این بیابان که حتی چاه آبی هم یافت نمی‌شود، ساختن کشتی چه معنایی دارد؟ ساختنِ آن در اینجا، نشانه‌ی نادانی و ابلهی است.

برخی با کنایه و ریشخند به او می‌گفتند: حالا که کشتی می‌سازی، حداقل به آن بال هم بده تا پرواز کند، چرا که در اینجا دریایی وجود ندارد که بر روی آن حرکت کند.

نوح در پاسخِ آرام و استوار به همگان می‌گفت: این کار به دستور مستقیم پروردگار است و این حرف‌های پوچ و نیش‌دار، هرگز ذره‌ای از عزم و اراده‌ی من نخواهد کاست.