مثنوی معنوی - دفتر سوم

گوینده می‌گوید: تسلیم شدن در برابر فرمانِ خداوند، شرک نیست، بلکه عینِ یکتاپرستی است؛ بنابراین حتی اگر خداوند بخواهد خونِ مرا بریزد، از حکمِ او هیچ هراسی ندارم.

ای کسی که با من در ستیزی، بدان که من به خواستِ خداوند راضی و سپاسگزارم؛ اگرچه ممکن است در نگاهِ تو و مردمِ این دنیا، رسوا به نظر برسم، اما نزدِ پروردگار صاحبِ اعتبار و شریف هستم.

اگر در دیدِ مردمِ کوته‌بین، فردی حقیر، ضعیف و موردِ تمسخر هستم، برایم اهمیتی ندارد؛ زیرا مهم آن است که نزدِ خداوند، بنده محبوب و موردِ پسندِ او باشم.

من تنها با واژگان و بر اساسِ ظواهر سخن می‌گویم؛ وگرنه حقیقتِ کار دستِ خداست و اوست که در روزِ قیامت، روسیاهان و بدکاران را از نیکان جدا خواهد کرد.

عزت و ارجمندی تنها متعلق به خداوند و بندگانِ اوست؛ این نشانه را می‌توان در داستانِ آدم و ابلیس نیز مشاهده کرد که چگونه عزت و ذلتِ حقیقی توسطِ او تعیین می‌شود.

توصیف و شناختِ حقیقتِ الهی، مانندِ خودِ او بی‌نهایت است و پایانی ندارد؛ پس زود باش و دهان از سخن ببند و این صفحه را ورق بزن و به موضوع دیگری بپرداز.