مثنوی معنوی - دفتر دوم

آن شخص گفت: اکنون با جان و دل این حقیقت را پذیرفتم که برای افرادِ کج‌اندیش و منحرف، هر چیزِ راست و درستی نیز کج و منحرف به نظر می‌رسد.

اگر به کسی که دچارِ دوبینی (احول) است بگویی ماه یکی است، او به تو می‌گوید این دو تاست و در یگانگیِ ماه شک می‌کند؛ زیرا عیب در چشمانِ اوست نه در ماه.

و اگر کسی برایِ به سخره گرفتنِ او به دروغ تأیید کند که ماه دوتاست، آن شخصِ شوخ‌طبع در واقع حرفِ درستی زده است، زیرا این دروغ‌گویی سزاوارِ حالِ آن فردِ کج‌خلق و نادان است.

برایِ دروغ‌گویان، همواره دروغ‌هایِ بیشتری جمع می‌شود؛ چرا که خداوند در قرآن فرموده است که ناپاکی‌ها لایقِ ناپاکان است و این حقیقت در جهان آشکار است.

کسی که دلی گشاده و وسیع دارد، دستش نیز برایِ بخشش و کارِ خیر باز است؛ اما کسی که دیدگانِ بصیرتش کور است، در هر راهِ همواری، سنگلاخ و مانعی می‌بیند که باعثِ لغزشِ او می‌شود.