مثنوی معنوی - دفتر دوم

هنگامی که ماهیتِ آن بنا آشکار شد و مشخص گشت که نه مسجدی حقیقی، بلکه جایگاه نیرنگ و دامی بود که منافقان برای فریب دیگران گسترده بودند.

پس پیامبر (ص) فرمان داد که آن بنا را ویران سازند و آن مکان را به محل ریختن خاک و خاکستر تبدیل کنند تا اثری از مکر باقی نماند.

اگر بنیان‌گذار مسجد، قلبی آلوده به نفاق و تاریکی داشته باشد، بخشش و نذری که در آن مکان صورت می‌گیرد، جود و بخشش نیست، بلکه دامی است که برای فریب گسترده شده است.

همان‌طور که گوشتی که در قلاب ماهی‌گیری قرار می‌دهی برای شکار ماهی است نه برای تغذیه و بخشش به آن، آن نوع کمک و بخشش نیز از سر سخاوت نیست، بلکه تله‌ای برای به دام انداختن دیگران است.

آن مسجدِ منافقان، حقیقتی نداشت و مانند جِسمی بی‌روح بود؛ از این‌رو، به دلیلِ ماهیتِ کفرآمیز و ناپاکی که داشت، حقِ بقا در مسیرِ حقیقت را نداشت.

در تاریخ کمتر دیده‌ایم که با اشیاء بی‌جان چنین برخوردی (تخریب و تحقیر) شود، اما پیامبر (ص) که امیرِ عدالت است، به دلیلِ نیتِ پلیدِ سازندگانش، دستور به آتش کشیدن و نابودی آن داد.

بنابراین بدان که در عالمِ حقایق، که اصلِ همه چیز است، تفاوت‌ها و جدایی‌های عمیقی میانِ امور وجود دارد که با ظاهرِ کار قابل سنجش نیست.

نه زندگیِ آن منافق (که با نفاق زیسته) مانند زندگیِ اهلِ حق است و نه مرگِ او و عاقبتِ کارش، هم‌سنگِ عاقبتِ پاکان است.

هرگز گمان مبر که آرامگاه یا جایگاهِ ابدیِ آن منافق، همانندِ جایگاهِ اولیای الهی است؛ بیانِ تفاوتِ میانِ این دو جهان (دنیا و عقبی) فراتر از واژگان است.

ای مردِ کار و تلاش برای حق! اعمالِ خود را با ترازویِ حقیقت (محک) بسنج و مراقب باش که تو نیز ناخواسته، مسجدی از جنسِ ضرار (تله‌ای برای دیگران) نسازی.

تو بارها به آن منافقان که مسجد ضرار ساختند، خندیدی و آنان را مسخره کردی، اما اگر در خود نگری، شاید دریابی که تو نیز در رفتارت همانندِ آن‌ها هستی.