مثنوی معنوی - دفتر اول

آن شخصیت (روباه یا حیوانِ داستان) گفت: ای یاران، به من مهلت دهید تا بتوانم با تدبیر و چاره‌جویی، از این بلا و گرفتاری که گرفتار آن شده‌ایم، نجات پیدا کنم.

تا به واسطه این تدبیرِ من، جانِ شما در امان بماند و این روشِ نجات‌بخش، به عنوان میراثی برای فرزندان و آیندگان شما باقی بماند.

داستانِ انبیا و پیامبران نیز در طول تاریخ همین‌گونه بوده است؛ آنان همواره امت‌های خود را به سوی راهِ رهایی و گریز از دام‌های دنیوی فرا می‌خواندند.

آن پیامبر، راهِ برون‌رفت از جهانِ مادی را دیده بود؛ راهی که همچون مردمک چشم، ظریف و پوشیده بود و در ظاهر کوچک و در باطن بسیار عمیق بود.

مردم، آن پیامبر را همچون مردمک چشم کوچک می‌دیدند و او را دست‌کم می‌گرفتند، اما کسی نمی‌توانست عظمتِ بی‌پایانِ آن دیدگان و حقیقتی که در آن نهفته بود را دریابد.