مثنوی معنوی - دفتر اول

گروهی از حیوانات در چراگاهی خوش‌آب‌وهوا زندگی می‌کردند، اما به دلیل حضورِ شیر درنده، همواره با او درگیری و کشمکش داشتند و روی آرامش را نمی‌دیدند.

آن شیر چنان با بی‌رحمی و پی‌درپی از کمینگاه به آن‌ها حمله می‌کرد و آن‌ها را می‌درید که زندگی در آن چراگاه برای همه حیوانات، تلخ و هولناک شده بود.

حیوانات دست به چاره‌جویی زدند و نزد شیر رفتند و به او پیشنهاد دادند که: «اگر تو دست از شکار بکشی، ما هر روز خودمان سهمیه غذایی تو را به موقع برایت می‌آوریم و تو را از شکار کردن بی‌نیاز می‌کنیم.»

«از این پس دیگر خودت برای شکار کردن زحمت نکش و دنبال صید نرو؛ تا ما نیز بتوانیم با آرامش و بدون ترس از مرگ، در این چراگاه زندگی کنیم و زندگی برایمان تلخ نشود.»