مثنوی معنوی - دفتر اول

آن وزیرِ فریب‌کار و حسود، به دلیل خوی و سرشت ناپاکش بود که باعث شد گوش و بینی‌اش را برای رسیدن به اهداف باطل و بیهوده، از دست بدهد.

او به این امید بود که با نیشِ حسادت و بدخواهی‌اش، زهرِ کینه‌توزی را به جانِ افرادِ مظلوم و بی‌گناه بریزد.

هر شخصی که به دلیل حسادت، علیه دیگران نقشه بکشد و با لجاجت رفتار کند، در واقع خود را از قدرت شنوایی و بویاییِ حقیقت محروم کرده و خود را بی‌گوش و بی‌بینی می‌کند.

بینی (در معنای استعاری) ابزاری است که با آن می‌توان بوی حقیقت را استشمام کرد و آن عطرِ دل‌انگیز، انسان را به سوی مقصد و کویِ دوست هدایت می‌کند.

کسی که از آن عطرِ معنوی بی‌بهره است، گویی که بینی ندارد و بویی که از آن سخن می‌گوییم، همان بوی ایمان و حقیقت دینی است.

وقتی کسی بوی حقیقت را استشمام کرد و سپاس‌گزارِ آن نعمت نبود، این ناسپاسی باعث می‌شود که آن نعمت (قدرت درک حقیقت) از او گرفته شود و گویی بینی‌اش را خورده است (یعنی آن قوه ادراک از دست رفته است).

شکرگزار باش و مطیعِ بندگانِ شاکرِ خداوند؛ در برابر آنان تواضع و فروتنیِ کامل نشان بده تا در پرتوِ حقیقتِ آنان، تو نیز به بقا و جاودانگی برسی.

مانند آن وزیرِ فریب‌کار، راهزنی نکن و از ایمانِ مردم به عنوان ابزاری برای رسیدن به اهداف خود استفاده مکن؛ مردم را از عبادت و ارتباط با خداوند باز ندار.

آن وزیرِ کافر و دورو، در حالی که ادعای نصیحت و خیرخواهیِ دین را داشت، با مکر و حیله، در درونِ پوسته گردو (که چیزی جز پوشال نیست) سنگریزه‌های بی‌ارزش جای داده بود تا دیگران را فریب دهد.