دیوان اشعار - مثنویات، تمثیلات و مقطعات

چه خوشایند و ارزشمند است که شور و اشتیاق قلبی خود را از دیدگانِ دیگران مخفی نگه داریم و عمیق‌ترین مفاهیم و دانسته‌های تحقیقی را در دفتر جان و درونِ خود ثبت و حفظ کنیم.

تواناییِ بافتنِ پارچه‌های گران‌بها (دیبه) بدون نیاز به ابزارِ مادی و دستگاهِ بافندگی؛ و داشتنِ گنجینه‌هایی از معرفت که هیچ نیازی به پاسبان و نگهبانِ مادی برای محافظت از آن‌ها نیست.

به فرمانِ خود درآوردنِ تمامِ جهان و مهار کردنِ نیروهای سرکشِ درونی (دیو نفس)، همانندِ داشتنِ قدرتِ جادوییِ دستانِ حضرت سلیمان.

در وجودِ ویران و خالی از کمالِ خود، سرزمینِ دانش و معرفت را بنا کردن و در برابرِ هجومِ مشکلات و حوادثِ روزگار، پایه و اساسی استوار برای خویش داشتن.

چشم را چنان عمیق نگریستن که دریایی به نظر آید و مردمکِ چشم را همچون غواصی ماهر در آن دریا تصور کردن؛ و اشک‌های ریخته شده را همچون مرواریدهای گران‌بها و غلتان دیدن.

از تکلف‌ها و ظاهرسازی‌های بیهوده فاصله گرفتن و ساده و خوشبخت زندگی کردن؛ و به کارِ اصلیِ خویش (که خودکفایی و استقلال است) مشغول بودن.

اگرچه رنج‌کشیدن و کار کردنِ سخت، بخشی از زندگی است، اما باید در کشتزارِ متعلق به خود کار کرد تا هنگامِ برداشتِ محصول، آن را با رضایت در دامنِ خویش گرفت.

روز را با تلاش و کشاورزی و شخم زدن سپری کردن و به پایان رساندن، تا هنگامِ شب، نانی که حاصلِ دست‌رنجِ خودِ انسان است در تنورِ خانه‌اش آماده باشد.

با وجودِ پستی و ناچیزی در برابرِ عظمتِ هستی (همچون ذرّه‌ی غبار)، همواره جویای سربلندی و بزرگی بودن و آرزوی هم‌نشینی با خورشیدِ درخشانِ حقیقت را در سر داشتن.