خمسه - خسرو و شیرین

ای فرزند عزیز و نور چشم من که هفت سال از عمرت می‌گذرد، نگاه کن و بدان که تو قابلیت و ظرفیت رسیدن به بالاترین درجات قرب و نزدیکی به خداوند را داری.

گرچه من تو را با مهر پرورش دادم، اما بدان که رزق و روزی تو از جانب خداوند است. پس به جای اینکه مرا تنها تامین‌کننده بدانی، باید نام و یاد خدا را که روزی‌دهنده اصلی است، برتر بدانی.

در این دورانِ آغازینِ زندگی که همچون ماهِ نو در حالِ رشد هستی، شاد باش و بخند؛ چرا که ما نیز روزگاری مانند تو جوانی کردیم و شاد بودیم.

هنگامی که همچون ماهِ شب چهارده (بدر) در مجالسِ اهلِ کمال بدرخشی و به پختگی برسی، زیبایی و کمال تو باعث می‌شود که اطرافیان و دوستانت نیز همچون ستارگان، در پرتو تو روشن شوند.

آن دانشی که بر پایه هوس و خیال‌پردازی‌های بیهوده است را نادیده بگیر و از آن صرف‌نظر کن و در عوض، همت خود را صرفِ آموختنِ دانشِ الهی و حقیقی کن.

به گواهیِ آن اصولِ اخلاقی و خردی که عقلِ شریف از آن سخن می‌گوید، چه فرزندِ خردمند و فرزانه‌ای هستی تو، ای فرزندِ نظامی.