دیوان اشعار - قصاید

ای کسی که دلت را با بندِ حفظِ آبرو و اعتبار نزد مردم اسیر کرده‌ای؛ بدان که تشویشِ خاطر و افکار تو، مانند جاسوسی است که در تمامِ جهات و لحظات، آرامش را از تو گرفته است.

چه فایده دارد که با استدلال‌های عقلی، وجودِ حق و یقین را ثابت کنی، در حالی که در عرصه حس و تجربه و باور قلبی، شک و تردیدِ خود را برطرف نکرده‌ای؟

تا چه زمانی می‌خواهی از حقیقت دم بزنی؟ تو مانند کسی هستی که به دنبال آب حیات و جاودانگی در چشمه‌ای می‌گردد که خشک شده و آثارش محو گشته است.

اگر عقیده تو کفر است، پس ایمانِ ظاهری‌ات را به نمایش مگذار و اگر جایگاهِ تو دیر و معبد است، ناقوس را پنهانی به صدا در نیاور (صادق باش و تظاهر به دین‌داری نکن).

ای کسی که در رفتارت مانند روباه، مکار و فریبکار هستی و در ظاهر و وصفِ خود، مانند طاووس، سراسر رنگ و خودنمایی می‌باشی.

تا کی می‌خواهی از رویِ عادت به زیارت و حج بروی و مدام میان طوس و مکه در سفر باشی، بی‌آنکه تغییری در جان و باطن تو حاصل شود؟

چون اصل و ریشهٔ آن مقصودِ اصلی (خداشناسی و اخلاص) حاصل نشده است، دیگر چه فرقی می‌کند که در مکه باشی یا کعبه یا طوس یا طرطوس؟ همه یکسان و بی‌اثر هستند.