دیوان اشعار - قصاید

ای فرزند، این دنیای پست همچون چشمه‌ای است که آب آن شور و غیرقابل آشامیدن است؛ چنین آبی تنها شایسته چهارپایان است و برای آدمی سودی ندارد.

این جهانِ ناپایدار به خانه‌ای تاریک و ظلمانی شباهت دارد که راه رسیدن به حقیقت در آن پیدا نیست؛ دیدگانِ ما در این فضای تاریک، ناتوان‌تر از آن است که مسیر را تشخیص دهد.

در جهان آینده، قدرت و ارزش وجودی تو به میزان دانشی بستگی دارد که اندوخته‌ای؛ همان‌طور که در دنیای مادی، قدرت تو به توانایی جسمی‌ات وابسته است.

فرد خردمند حتی اگر بینایی ظاهری نداشته باشد، به واسطه بصیرتِ درونی، بیناست؛ اما فرد نادان اگر بهترین چشم‌ها را هم داشته باشد، در درک حقایقِ هستی کور است.

برای انسان‌های فهیم و عاقل، سخت‌ترین شرایط (که به آتش تشبیه شده) همچون آب گوارا و آرام‌بخش است، اما برای نادان، بهترین مواهب و محیط‌های فرح‌بخش (بستان) نیز همچون گور، تنگ و بی‌فایده است.