دیوان اشعار - قصاید و قطعات

ای کسی که گیسوانت همچون زنجیر تاب‌دار است و ای خورشید در میان زیبارویان؛ تو سیمای درخشان خورشید را داری و قامتت به بلندای و زیبایی قامت ساکنان بهشت است.

خداوند هرگز از میان تمام خوبان جهان، کسی را به زیبایی و کمال تو نیافریده است؛ تو کسی هستی که دل را می‌ربایی، فریب می‌دهی، می‌نوازی و در نهایت بر دل حکومت می‌کنی.

اگر تو را ماه خطاب کنم، حقیقتاً ماه هستی و اگر تو را سرو بنامم، به راستی سروی؛ اگر تو را حوری بهشتی بخوانم، همان حوری هستی و اگر تو را جان و زندگی خود بدانم، به درستی که تو خودِ جانِ منی.

گیسوان، خط چهره، ناف و رایحه تو همگی بوی مشک می‌دهند. تو در شنیدن، سرود خواندن، در کنار هم بودن و در سخن گفتن، بسیار دلپذیر و مطبوع هستی.

چهره‌ات از گل‌برگ‌ها زیبایی گرفته و دهانت (یا لبانت) با عطری همچون عنبر آراسته شده است. عطر تو از نافه ماه گرفته شده و درخشندگی چهره‌ات از سیاهیِ آسمان (به عنوان تضاد) نشأت می‌گیرد.

تو هم بتِ زنجیرموی هستی و هم بتی که زلفانش به زنجیر می‌ماند؛ هم بتی هستی که پیشانی‌اش همچون گل لاله است و هم در میان زیبارویانِ لاله رخ، برترین هستی.

ای که روان و جان من همیشه به واسطه حضور تو در شادی و سرور است؛ ای که وجود و خانه و باغِ زندگی من، همواره به برکت تو همچون بوستانی شکوفا است.