دیوان اشعار - قصاید و قطعات

ای «ترویا» (خطاب به معشوق یا همراه)، برخیز تا به مجلس بزم در فضای سبز و طبیعت برویم، چرا که فصل بهار جهان را نو کرده است و ما از خودِ این جهان، جوان‌تر و باطراوت‌تریم.

بر گل‌های بنفشه بنشینیم و گیسوانت را پریشان کنیم، تا با دست و پای خود میان گل‌های بنفشه غلت بزنیم و با طبیعت یکی شویم.

زمانی که جام شراب در دست می‌گیریم، از گردش روزگار دو بیتی‌هایی (شعر و موسیقی) بشنویم و آن‌گاه که از لب‌های تو که به لطافتِ گلبرگِ یاسمن است شراب می‌نوشیم، لب‌هایمان را پاک کنیم.

و اگر زمانی تنقلات و شراب ما به پایان رسید، نگران نباشیم، چرا که ما اهلِ چاره‌جویی هستیم و راهِ تأمین دوباره‌ی آن‌ها را می‌یابیم.

آبِ دهان تو را می‌مکیم و آن را شراب فرض می‌کنیم، و دو سه بوسه از تو می‌گیریم و آن را همچون تنقلات و چاشنیِ شراب به شمار می‌آوریم.

غم و اندوه دنیا را به دل راه نمی‌دهیم که هیچ فایده‌ای ندارد، چه ما غمِ آن را بخوریم و چه نخوریم، این دنیا تغییر چندانی در سرنوشت ما نمی‌کند.

پیش از آنکه این دنیای بی‌وفا بخواهد ما را شکست دهد یا به بند بکشد، ما همانند پادشاهان بر آن چیره شویم و از فرصت‌ها و لذت‌های آن بهره‌مند شویم.