دیوان اشعار - قصاید و قطعات

ای ساقی! شراب را بیاور و در کنار گل بنوش؛ چرا که گل از نظر زیبایی و سرخی، مانند شراب است و شراب نیز در لطافت و طراوت، گویی همان گل است. این شراب خوش‌عطر، در لطافت به گل می‌ماند و آن گلِ زیبا نیز در سرخی و گیرایی، همچون شراب است.

شراب به سوی گل رفت و گل به سوی شراب متمایل شد؛ چنان‌که گویی گل بوی خوش خود را از شراب وام گرفته و شراب نیز رنگ سرخش را از گل ربوده است.

در زیر سایه گلِ خیری (گل شب‌بو)، بهتر است که جام شراب را به دست بگیری و در آن صبحگاهانِ نسیم‌خیز، به صدای دلکش و فریاد پرندگان گوش بسپاری.

هر زمان که پرنده قمری، آهنگی به سبکِ موسیقی ماوراءالنهر سر می‌دهد، بلبل به گل سرخ می‌گوید که وقتِ باده‌نوشی و شادی فرارسیده است.

آن بلبلی که ناگهان از پناهگاه خود بیرون جسته است، همچون دسته سازِ طنبور، شاخه درخت را با چنگال‌های ظریف خود گرفته و بر آن تکیه کرده است.

هنگامی که فاخته‌ای زیبا از فراز درخت سرو به بالا پرواز می‌کند، گویی در زیر بال‌های خود زنگوله‌ای کوچک پنهان کرده است که با هر تکان، صدایی دلنواز دارد.

آن قمری خجسته، با قهقهه و خنده‌های مستانه، گویی در گلوی خود طنینی خوش‌نوا دارد؛ چرا که هر فاخته‌ای گویی در گلو صدایی غلتان و دل‌انگیز جای داده است.

هنگام سحرگاهان، ناگهان بوی خوش گل‌های سمن و سنبل از شوقی درونی در فضا می‌پیچد؛ عطری که گویی یادآور بوی خوشِ محبوبان است.

آن زاغ که بر شاخه درخت آرام گرفته، همچون یک حبشیِ آتش‌پرست است که به شاخه‌ها تکیه زده و گل‌های سنبل و عنصل را با خود دارد.

آن درنا با درنای دیگر به زبان ترکی سخن می‌گوید و طوطی نیز به زبان هندی (یا کلامی مبهم) می‌گوید که دیگر وقت رفتن یا جدایی است.