غزلیات

گل‌های بوته‌ی عیش و سرور در حال شکوفایی‌اند، اما ساقیِ زیباچهره کجاست؟ بادِ بهاری در حال وزیدن است، اما آن شرابِ گوارایی که باید کامِ ما را شیرین کند، کجاست؟

هر گلِ تازه‌ای که می‌شکفد، مرا به یادِ چهره‌ی گلگونِ تو می‌اندازد؛ اما افسوس که در این میان، گوشِ شنوایی برای شنیدنِ سخنم و دیده‌ی حقیقت‌بینی برای درکِ ارزشِ این لحظات وجود ندارد.

این مجلسِ بزم و سرور، بدونِ عطرِ خوشِ حضورِ تو، هیچ بویی از شادی و مقصود ندارد. ای نسیمِ خوش‌نفسِ صبحگاهی، بگو آن عطرِ مشک‌آگینِ گیسوی یار کجاست؟

گل با خودنمایی‌اش زیبایی‌فروشی می‌کند و من طاقتِ این فخرفروشی را ندارم. ای صبا، با دلی خونین از تو می‌خواهم بپرسم: آن نگارِ من کجاست؟

اگر شمعِ سحرگاهی ادعا می‌کند که مانندِ چهره‌ی تو درخشان است، این گستاخیِ دشمن است. پس کجاست آن خنجرِ برنده‌ای که زبانِ درازِ این شمعِ گستاخ را کوتاه کند؟

یار از من پرسید: مگر از لبِ سرخِ من بوسه‌ای نمی‌خواهی؟ گفتم: از این اشتیاق و آرزو تا مرزِ مرگ پیش رفته‌ام، اما افسوس که قدرت و اختیاری برای وصال ندارم.

حافظ اگرچه در دنیایِ سخن، گنجینه‌دارِ حکمت و دانش است، اما از ستمِ روزگارِ پست، دیگر آن طبعِ لطیف و روانی که بتواند به شعر بپردازد، در او باقی نمانده است.