غزلیات

جایگاه و شأن پادشاهی، کاملاً برازنده و متناسب با قامتِ بلندِ توست؛ شکوه و ارزشِ واقعی تاج و انگشتر پادشاهی، به خاطر وجود ارزشمند و گوهر وجود توست که به آن‌ها معنا می‌بخشد.

هر لحظه که چهره‌ی درخشان و زیبای تو از زیر کلاه پادشاهی نمایان می‌شود، خورشیدِ پیروزی و کامیابی را طلوع می‌بخشد.

هر کجا که سایه‌ی چتر سلطنتی تو که همچون آسمان گسترده و رفیع است می‌افتد، آن مکان بلافاصله به جایگاهِ ظهور و تجلی پرنده‌ی خوش‌اقبالی تبدیل می‌شود.

تو در مسائل پیچیده‌ی شرعی و نکات دقیق فلسفی و حکمی، چنان دانایی و مهارتی داری که با وجود هزاران بحث و اختلاف نظر در میان علما و حکما، هیچ نکته‌ی ظریفی از دیدگاه هوشمندانه تو پنهان نمی‌ماند.

قلمِ شیرین‌سخن و ادیب تو چنان در نگارش فصاحت و بلاغت توانمند است که گویی از نوک آن، آب حیات می‌چکد و کلامت به خوانندگان زندگی می‌بخشد.

اگرچه خورشید در آسمان، چراغ و روشنایی‌بخشِ کلِ جهان است، اما در حقیقت همین خورشید برای درخشش و روشنایی خود، محتاجِ خاک پای توست.

آن آب حیاتی که اسکندر برای یافتنش رنج بسیار کشید و روزگار هرگز به او نداد، تنها جرعه‌ای ناچیز از جامِ نوشیدنیِ حیات‌بخش توست که به راحتی در اختیارِ اطرافیان قرار می‌گیرد.

در پیشگاهِ با عظمت تو، نیازی نیست که کسی حاجت و خواسته‌ی خود را به زبان بیاورد؛ چرا که فروغِ اندیشه و بینشِ تو چنان قوی است که اسرارِ درونِ هر کس را پیش از آنکه بگوید، می‌دانی.

ای پادشاه! حافظ در این سن و سال، دوباره هوای جوانی به سرش زده و امیدوار است که به خاطر بخشندگی و عفوِ گناه‌زدای تو، بار دیگر جان بگیرد و شاداب شود.