غزلیات

آیا می‌دانی که سعادت حقیقی چیست؟ سعادت واقعی در تماشای چهره محبوب نهفته است. در طریق عشق، گدایی کردن بر درگاه معشوق، از پادشاهی و سلطنت بر جهان ارزشمندتر است.

دل کندن از جان و گذشتن از زندگی برای انسان ممکن است، اما رها کردنِ پیوندِ عمیق با دوستانِ همدل و همراه، کاری بس دشوار و طاقت‌فرساست.

من نیز می‌خواهم همچون غنچه که دلی بسته و اندوهگین دارد به گلستان بروم و در آنجا، با فریاد و فغان از عشق، پیراهنِ خود را از شدت غم یا شوق، پاره کنم.

گاهی می‌خواهم همچون نسیمِ ملایم، اسرارِ پنهانِ دلم را با گل در میان بگذارم و گاهی نیز می‌خواهم نغمه‌های اسرارآمیزِ عشق را از دهان بلبلان بشنوم.

اگر فرصتی برای بوسیدن لب معشوق پیش آمد، آن را از دست نده و از آن بهره ببر؛ زیرا اگر این فرصت را از کف بدهی، در پایان چنان حسرتی تو را فرا می‌گیرد که از پشیمانی، دستان خود را به دندان می‌گزی.

زمانِ همنشینی و گفتگو با دوستان را غنیمت بشمار، زیرا عمر همچون منزلگاهی در میانه راه است و هنگامی که از این دنیا بگذریم، دیگر امکان دیدار و پیوند دوباره فراهم نخواهد شد.

گویی حافظ از خاطرِ شاه یحیی فراموش شده است. پروردگارا، او را به یاد آور و در دلش بینداز که همچنان به حمایت و پرورشِ شاعران و درویشان بپردازد.