غزلیات

ما در این شهر، بخت و اقبال خود را امتحان کردیم و نتیجه‌ای حاصل نشد؛ اکنون زمان آن است که دست از تلاش‌های بیهوده برداریم و خود را از این گردابِ خطرناک و نابودکننده نجات دهیم.

آن‌قدر از حسرت و اندوه، دست‌هایم را به دندان گزیده‌ام و آه کشیده‌ام که مانند گلی که بر اثر گرمای شدید پرپر می‌شود، تمام هستی و وجودم را به آتش کشیده‌ام.

دیشب از شنیدن نغمه‌های بلبل چنان لذت بردم که گویی حتی گل نیز با کنجکاوی، گوش‌هایش را بر روی شاخه‌ی درخت باز کرده بود تا نغمه‌های او را بشنود.

ای دل، غمگین مباش و شادمان باش؛ چرا که آن یارِ تندخو و عجول، خود نیز به خاطرِ تصمیماتِ شتاب‌زده‌اش، گرفتارِ پیامدهای آن خواهد شد و به زودی پشیمانیِ خود را خواهد دید.

اگر می‌خواهی که فراز و نشیب‌ها و سختی‌ها و آسانی‌های این دنیا به تو آسیب نرساند و به آسانی از کنارت بگذرد، از وعده‌های سستِ بی‌پایه و سخنانِ تند و آزاردهنده بپرهیز.

اکنون هنگام آن رسیده است که به خاطرِ دوری از تو و آن سوز و گدازی که در درونم شعله‌ور است، تمامیِ اسباب و لوازمِ زندگی‌ام را به آتش بکشم و از تعلقات دنیوی دست بشویم.

ای حافظ، اگر بنا بود که انسان‌ها همیشه به تمام آرزوهای خود برسند و کامیاب باشند، حتی جمشید، پادشاهِ اسطوره‌ای، هرگز تاج و تختِ پادشاهی‌اش را از دست نمی‌داد.