غزلیات

مژده‌ای رسید که دوران غم و اندوه باقی نمی‌ماند. همان‌طور که آن دورانِ خوش یا ناخوشِ گذشته به پایان رسید، این وضعیت فعلی نیز ابدی نخواهد بود و سپری خواهد شد.

اگرچه من در نگاه معشوق، حقیر و بی‌مقدار شدم، اما رقیب نیز نباید به این جایگاهِ محترمی که اکنون نزد یار دارد، دلخوش باشد؛ چرا که او نیز همیشگی نخواهد ماند.

از آنجا که دستِ روزگار (پرده‌دار) با شمشیرِ مرگ همه را از میان برمی‌دارد، هیچ‌کس نمی‌تواند برای همیشه در حریمِ امنِ هستی باقی بماند.

چه جایِ شکر کردن برای اتفاقات خوب و چه جایِ شکایت کردن برای حوادث بد است؟ وقتی که بر کتابِ هستی، هیچ سرنوشتِ ثابتی برای همیشه باقی نمی‌ماند و همه چیز در حال تغییر است.

گفته‌اند که سرودِ رایج در مجلس جمشید (پادشاه افسانه‌ای که نماد شکوه است) این بود: جامِ شراب را بیاور که حتی جمشید با آن همه جلال، جاودانه نخواهد ماند.

ای شمع، این فرصتِ کوتاه دیدارت با پروانه را غنیمت بشمار، زیرا این همراهی و پیوند عاشقانه تا سپیده‌دم باقی نخواهد ماند و به زودی پایان می‌یابد.

ای فردِ ثروتمند، دلِ درویشان و نیازمندان را به دست آور و با آن‌ها مهربان باش؛ زیرا این خزانه زر و ثروت، برای تو همیشگی نخواهد بود.

بر سقفِ فیروزه‌ای آسمان با خطی طلایی نوشته‌اند که در پایانِ کار، چیزی جز یادِ نیک و اعمالِ خیرِ بخشندگان باقی نخواهد ماند.

ای حافظ، از مهر و لطفِ معشوق هرگز ناامید مشو؛ زیرا این جور و جفایی که امروز می‌بینی، همیشگی نیست و از بین خواهد رفت.