منطق‌الطیر - بیان وادی طلب

این قطعه، جلوه‌ای از جنونِ عاشقانه و گسستِ عاشق از منطقِ رایجِ دنیوی را به تصویر می‌کشد. مجنون، نمادِ عاشقِ سرگشته‌ای است که در آتشِ هجرانِ معشوق (لیلی)، دست به کارهایی می‌زند که در دیدِ عقلِ مصلحت‌اندیش، بیهوده و نامعقول است. بیختنِ خاکِ کوی و برزن برای یافتنِ محبوب، نشانگرِ ناامیدی و در عین حال، امیدِ واهیِ عاشقی است که مرزهای واقعیت را درنوردیده و در پیِ نشانی از معشوق، به هر ریسمانی چنگ می‌زند.

در این حکایت، جدالی میانِ «عقلِ ظاهربین» و «شورِ باطنی» در جریان است. آن عزیزی که مجنون را سرزنش می‌کند، نماینده‌ی نگاهِ منطقی و واقع‌گرای جامعه است که نمی‌تواند دریابد چگونه یک عاشق، در میانِ غبارِ راه، به دنبالِ گوهری همچون لیلی می‌گردد. پاسخِ مجنون اما، نشان‌دهنده‌ی استقامتِ بی‌چون و چرا و ایمانی قلبی به جست‌وجو است؛ عشقی که او را به وادیِ بی‌خبری کشانده تا جایی که حتی دشوارترین و غیرممکن‌ترین مسیرها را نیز برای رسیدن به مقصودِ دل، ممکن می‌پندارد.