منطق‌الطیر - عذر آوردن مرغان

ناگهان در سرزمین مصر قحطی شدیدی رخ داد، به طوری که مردم از شدت گرسنگی جان می‌دادند و مدام نام نان را بر زبان می‌آوردند و ناله می‌کردند.

وضعیت چنان وخیم بود که مرگ در همه جا حکم‌فرما بود و گرسنگی به قدری بی‌رحم بود که بازماندگانِ نیمه‌جان، برای زنده ماندن اجساد مردگان را می‌خوردند.

در این میان، شخصیتی که به ظاهر دیوانه (رند و بی‌پروا) بود، این صحنه‌های دلخراش را دید؛ مردمی که پی در پی می‌مردند و هیچ نانی برای رفع گرسنگی‌شان یافت نمی‌شد.

آن شخص با اعتراض گفت: ای پروردگاری که مالک دنیا و دینی! اگر ناتوان از تأمین روزیِ بندگانت هستی، چرا اصلاً آن‌ها را آفریدی؟

هر کس که در برابر پیشگاه الهی این‌گونه گستاخانه سخن بگوید، زمانی که حقیقت بر او آشکار شود و به آگاهی برسد، از کرده خود پشیمان شده و به درگاه حق طلب بخشش می‌کند.

اگر کسی در این پیشگاه سخنی ناصواب و نادرست بگوید، پس از آنکه به بیداری رسید، برای جبران آن کژی، به شیرینی و با میل و رغبتِ کامل، به سوی توبه و عذرخواهی باز می‌گردد.