دیوان اشعار - غزلیات

چگونه می‌توانم جمال تو را مشاهده کنم در حالی که تو در حوزه‌ی دیدگان من نمی‌گنجی و ظاهر نمی‌شوی؟ می‌دانم که به هیچ‌کس نمی‌رسی و با هیچ‌کس ملاقات نمی‌کنی، زیرا تو در واقع، به صورتِ شخصی و ملموس نزد کسی نمی‌آیی.

از چه کسی سراغِ خانه‌ات را بگیرم، وقتی که تو در هیچ مکانی جای نمی‌گیری؟ و از که درباره‌ی تو خبر بپرسم، وقتی که تو فراتر از هرگونه آگاهی و گزارشِ زبانی هستی و در حیطه‌ی خبر و کلام نمی‌گنجی؟

ای جانِ جهان، تو کیستی که به دلیل کمالِ بی‌نهایتت، هرگاه می‌خواهم تو را توصیف کنم، خودِ تو در قالبِ آن وصف نمی‌گنجی و محدود به کلمات نمی‌شوی؟

گوهری شگفت‌انگیزتر از تو نه شنیده‌ام و نه دیده‌ام؛ گوهری که نه در دریا جای می‌گیرد و نه از قعرِ آن بیرون می‌آید (چون محیط بر همه چیز است و در عین حال از دسترسی‌ها برتر است).

زمانی که در پسِ پرده‌ی غیب نشسته‌ای، چه می‌شد اگر به عاشقانِ خود مانندِ شکر، شیرینی می‌بخشیدی و به جایِ آن، تلخی و رنجِ عشق را به جگرِ آنان نمی‌آوردی؟

تو تمامِ وجودِ مرا (قلبم را) تسخیر کرده‌ای، پس چگونه می‌توانم به تو دست یابم؟ چرا که حتی اگر بسیار بر درِ قلبم بکوبم، تو از درونِ آن بیرون نمی‌آیی تا خود را به من بنمایی.

تو خود جلوه کن و بیا، که اگر جانِ عطار موردِ پسندِ تو واقع شود، آن را به تو پیشکش می‌کند؛ هرچند می‌دانم که تو بسیار فراتر از این ارزشِ ناچیزِ هستی و این جان، قابلِ شأنِ تو نیست.