دیوان اشعار - غزلیات

محبوبِ مسیحی‌منش (پیرِ طریق)، مرا از مرتبه زهدِ خشک بیرون کشید و به عالم بی‌قیدی و عاشقی افکند؛ اکنون من در دیر (میخانه) به تنهایی با زنّارِ خدمتِ او نشسته‌ام.

تا دیروز در مسندِ زهد و پارسایی نشسته بودم، سجاده‌نشین بودم و با اطمینانِ خاطر، خود را از سرآمدانِ دانشِ دینی می‌دانستم.

امروز اما شخصیتی دیگر یافته‌ام؛ دردمند و مستِ شرابِ معرفتم و در بتکده (مقامِ حیرت و بی‌خودی) نشسته‌ام و دینِ ظاهری را در راهِ رسیدن به عشق، فدا کرده‌ام.

من نه محرمِ اسرارِ ایمانِ رسمی هستم و نه کفر را به معنای متداول آن می‌شناسم؛ من از هر دو گروه بریده‌ام و در مقامِ حیرت، خود را به رسوایی و بی‌نامی سپرده‌ام.

دیشب از اندوهِ بلاتکلیفی میانِ دین و کفر، و سرگشتگی میانِ این دو مفهوم، در گوشه‌ای نشسته و اندوهگین و آشفته‌حال بودم.

ناگهان از ژرفای جانم، ندای محبوب به گوش رسید که ای عاشقِ سرگردان، تا کی می‌خواهی در بندِ خودبینی و تکبرِ بیجا گرفتار باشی؟

اگر برای مدتی کوتاه از ما جدا شدی و تنها ماندی، نگران نباش؛ دوباره به سوی دریا (منشأِ حقیقت) بازگرد، چرا که تو خود گوهری از همین دریایی.

سپس محبوب فرمود که در این حقیقت، نه کفر شایسته است و نه دین (هر دو حجابند)؛ اگر واقعاً سوخته و عاشقِ ما هستی، از این ادعاهای تفرقه‌انگیز دست بردار.

اگرچه دردمندِ راهِ ما هستی، اما با این 'منِ' باقی‌مانده چگونه می‌توانی به محرمیتِ ما برسی؟ اگر مردِ میدان هستی، نیست شو تا به ما بپیوندی.

ای عطار، تو چه می‌دانی و این سخنان را به چه می‌خوانی؟ اگر از 'خویشتنِ خویش' چیزی باقی نگذاری، در همین‌جا به مقامِ 'آن' (وحدت با محبوب) خواهی رسید.