دیوان اشعار - غزلیات

من از شدتِ انتظار و دوری، تا پای مرگ پیش رفته‌ام تا شاید تو با بوسه‌ای بر لبانم، جانی تازه به من ببخشی. تو که دلِ مرا با خود برده‌ای، اکنون بر تو واجب است که در ازای آن، تاوانی به من بپردازی.

من این زندگیِ دوباره را برای خودم نمی‌خواهم؛ چرا که اگر تو به من جانی ببخشی، آن را در راهِ تو و برای رضایتِ تو فدا خواهم کرد.

تو چنان اراده کرده‌ای که هر تابی در زلفِ پیچ‌درپیچت هست، همانندِ آشفتگیِ موهایت، مرا نیز گرفتارِ پریشانی و سرگشتگی کنی.

من در میدانِ عشق، همچون گویِ بازی، خود را گم کرده‌ام و پا و سرم را نمی‌شناسم؛ تا تو با افشاندنِ زلف، از هر حلقه‌ی مویت، چوگانی بسازی و مرا به بازی بگیری.

من که مهمانِ کویِ تو هستم و تو که سرشار از شهد و شکرِ وصل هستی، سزاوار است که در پایانِ این میزبانی، ذره‌ای از شکرِ لطفِ خود را به من هدیه دهی.

من اگرچه اکنون همچون سگی در کویِ تو خوار و بی‌مقدارم، اما اگر گاهی از خوانِ کرمِ خود ریزه‌ای به من ببخشی، چنان اوج می‌گیرم که به شیری درنده‌خو و قدرتمند بدل خواهم شد.

وقتی پادشاهانِ بزرگ عالم از وصالِ تو نصیبی ندارند، غیرممکن است که تو بخواهی چنین مقامِ رفیعی را به یک دربانی که درِ خانه‌ات ایستاده ببخشی.

من چه ارزشی دارم که تو بخواهی برای کشتنِ من، دستانِ مبارکِ خود را به خونِ من آلوده کنی؟ کافی است اراده کنی تا من خود، جانم را تقدیم کنم.

من هرگز به دایره‌ی وصالِ تو راه نخواهم یافت؛ زیرا به محضِ اینکه می‌خواهم به تو نگاه کنم، تو مرا با تشنگی و سرگردانی در بیابانِ هجران رها می‌کنی.

عطارِ مسکین از بیدادگریِ تو به ستوه آمده و دلش را از دست داده است؛ اما تو چنان قدرتی داری که می‌توانی حقِ دلِ سوخته‌اش را ادا کنی و به او هنرِ سخنوری یا حقیقتِ داد را ارزانی داری.