دیوان اشعار - غزلیات

زمانی که زیبایی لب‌هایت را با شیرینی پسته یا درخشش گوهر می‌سنجی، نظیری برای آن نمی‌یابی؛ همچنین وقتی چهره‌ات را در پرده و نقاب می‌بینی، درمی‌یابی که ماه نیز در برابر آن، فروغی ندارد.

چرا مرا به جرم دوری از تو، دچار رنج و خواری می‌کنی؟ اگر در تمام جهان به جستجو بپردازی، هرگز عاشق دلداده‌ای مانند من نخواهی یافت.

این همه زیبایی و نکویی تو چه سودی برای من دارد وقتی جز بدی و آزار از تو چیزی به من نمی‌رسد؟ چه می‌شد اگر به جای ستم، اندکی با من مهربان‌تر رفتار می‌کردی؟

ای محبوب زیبا که چون بت مورد پرستشی، با من چنین مکن؛ زیرا اگر آهی از سر درد از دلم برآید، گرمای سوزان این آه چنان آتشی در عالم برمی‌انگیزد که دیگر اثری از تو و جهان باقی نخواهد ماند.

اگر عطار به دلیل غم دوری تو از این جهان رخت بربندد و بمیرد، بدان که پس از آن، دیگر روی خوشبختی و سعادت را در زندگی خود نخواهی دید.