دیوان اشعار - غزلیات

ای که به دلیلِ آشکار بودنِ بیش از حد، از دیدگان پنهان مانده‌ای؛ چشمانِ ما به واسطه نورِ تو بینا هستند، اما خودِ تو از همان چشمان پنهان هستی.

اگر من بخواهم که به مقامِ وصالِ تو برسم، توانایی‌اش را ندارم؛ اما اگر تو خودت بخواهی و جلوه‌گری کنی، این کار برایت ممکن و میسر است.

تمام عمرم را در راهِ رسیدن به تو صرف کردم و مایه وجودم را هزینه کردم؛ سرانجام نفهمیدم تو چه هستی که نه سودی برایم داشتی و نه زیانی رساندی (چرا که حقیقتِ تو فراتر از سود و زیان‌های مادی است).

مدتی طولانی در فکر و اندیشه جمالِ تو بودم، اما در نهایت برایم روشن نشد که حقیقتِ تو چیست و به چه چیزی شباهت داری.

ای که جانِ جهان و خودِ جهانی! در برابرِ عظمتِ تو، هیچ جان و جهانی معنا ندارد. پس تو چگونه وجودی هستی که نه جان می‌توانی باشی و نه جهان؟

قلبم گفت تو جانِ منی و عقلم گفت تو جهانی؛ اما وقتی با دقت و تأمل نگریستم، دریافتم که تو فراتر از این تعاریف هستی و هیچ‌کدام از این‌ها نیستی.

تو دچارِ دگرگونی و زوال نمی‌شوی که بتوان تو را جهان (که همواره در تغییر است) نامید؛ و تو تغییرپذیر نیستی که بتوان گفت صرفاً یک جان (موجودِ محدودِ فانی) هستی.

ای عطار، حقیقت کاملاً آشکار است و نیازی به توضیح ندارد. اگر تو اهلِ شهود و حقیقت‌بینی هستی، دیگر چرا خودت را در بندِ توضیح و تفسیر می‌کنی؟