دیوان اشعار - غزلیات

در قلب من درد و اندوهی پنهان است که تنها تو از آن آگاهی و تنها تو هستی که راه درمان و چاره‌جویی برای آن را می‌دانی.

تو آن طبیبی هستی که مرهمی بر دردِ دل‌های شکسته و ناامیدان می‌گذاری؛ از این‌رو یقین دارم که مرا در این وضعیتِ پردرد و بی‌پناه، تنها رها نخواهی کرد.

من بنده‌ای هستم که هیچ پناه و یاوری ندارم و بسیار ناتوانم؛ اما تو یاری‌دهنده و پناهگاه کسانی هستی که هیچ‌کس را در این عالم ندارند.

تو آن‌قدر کریم و رحیمی که حتی اگر موجودِ بسیار حقیری چون مورچه به درگاه تو پناه آورد و طلب یاری کند، او را دست‌خالی رد نمی‌کنی و ضایع نمی‌گذاری.

ذاتِ من به‌گونه‌ای است که از آن گناه و خطا سر می‌زند، اما ذاتِ تو به‌گونه‌ای است که همیشه مهر و بخشش از آن متجلی می‌شود؛ تو همان خدایِ بخشنده‌ای هستی که همیشه هستی.

پروردگارا، اگر تو مرا از درگاهِ خود برانی، به خانه‌یِ چه کسی پناه ببرم و به درگاهِ کدام معبودِ دیگری بازگردم؟ جایی دیگر برای من وجود ندارد.

برای من تفاوتی ندارد که مرا به حضور بپذیری یا از درگاهت برانی؛ منِ بنده، تسلیمِ اراده‌یِ تو هستم و هرچه تو حکم کنی، همان درست‌ترین راه است.

من با اشتیاقِ تمام از تو تقاضای دیدار می‌کنم (مانند موسی که گفت «خدایا خود را به من بنما») و با ترس و لرز گریه می‌کنم که مبادا پاسخِ تو همان جوابِ تاریخی به موسی باشد که «تو هرگز مرا نخواهی دید».

پیرِ عارفی این سخنان را شنید و در همان حال جان به جان‌آفرین تسلیم کرد؛ ای عطار، دیگر بیش از این سخن مگو که این کلام، جانِ حقیقت و عصاره‌یِ هستی است.