دیوان اشعار - غزلیات

ای که در میان جان من جای داری و با این همه، از دیدگانِ جانم پنهانی؛ چگونه است که با وجودِ اینکه در عمق جان منی، از خودِ جان هم پنهان‌تری؟

قلب من دیگر هیچ‌گاه به یادِ دنیا و زندگی نمی‌افتد؛ زیرا تو برای قلبِ من، هم جان هستی و هم تمامِ دنیای من.

من مانند شمع در آتشِ غمِ تو می‌سوزم و آب می‌شوم، اما تو همچنان بی‌اعتنایی؛ ای که جان و زندگانیِ منی، سرانجام نگاهی به من بینداز.

در برابرِ وجودِ بزرگی چون تو، کسی مانند من که چون خار و خاشاکی بی‌مقدارم، چگونه می‌تواند جایگاه یا ارزشی داشته باشد؟ از هیچ، چیزی حاصل نمی‌شود و تو که حقیقتِ هستی، خودت این حقیقت را می‌دانی.

من در زندانِ خویشتنِ خویش گرفتار مانده‌ام و با التماس و خواهش می‌خواهم که جان از بدنم جدا شود؛ به این امید که لحظه‌ای تو مرا از قیدِ «خودم» آزاد کنی.

گفتی برای محرم شدن به حریمِ من، باید از خودِ خویش فانی شوی؛ این زنجیرِ تعلق به خود، بندی بسیار محکم است که تنها تو می‌توانی مرا از آن برهانی.

نشان و اثری از عطار در این عالم باقی نمانده و گم شده است؛ تا کی باید در این جهانِ فانی، به دنبال نشانی از آن حقیقتی باشم که اصلاً نشان‌پذیر نیست؟