دیوان اشعار - غزلیات

ای کسی که جانِ جانِ منی، تو حقیقتِ والایی هستی که فراتر از جانِ من جای داری؛ تو فراتر از آنی که بتوان برایت حدی تعیین کرد و فراتر از تمام تصوراتِ من هستی.

جانِ من می‌کوشد تا تو را به عنوان موجودی درک کند، اما تو فراتر از «چیز» بودن هستی و در قالب‌های ذهنی نمی‌گنجی. نه می‌توان گفت که تو همان حقیقتی هستی که ما می‌شناسیم و نه می‌توان گفت که نیستی؛ تو ورایِ تمام تعاریف و صفاتِ بشری هستی.

بسیار در تمام این عالم به اندازه توانایی‌ام تو را جستجو کردم و نیافتم، اما اکنون که به دقت نگریستم، دریافتم که تو خود عینِ تمامِ هستی و جهانی.

تو گنجینه‌ای پنهان هستی اما برای رسیدن به خود، طلسم‌های بسیاری (مانند سختی‌ها و پیچیدگی‌های دنیا) قرار داده‌ای؛ هیچ‌کس تا به حال گنجی به این حد نهان سراغ نداشته است.

نه، گویی عقل و جانِ من کاملاً مبهوت و سرگردان شده‌اند که چگونه حقیقتی به این آشکاری و وضوح، می‌تواند تا این حد پنهان و نادیده باقی بماند.

من از آنچه باعث می‌شد خون در رگ‌هایم جاری باشد (تمایلاتِ حیوانی و نفسانی) گذشتم و آن را فدا کردم؛ اکنون که من به فنا و نیستی رسیده‌ام، تو می‌دانی که چه چیزی باقی مانده است (یعنی فقط تو باقی هستی).

تمام محاسن و آبرویِ خود را که حاصل یک عمر زندگی است، زیر پای تو پهن کرده‌ام تا شاید تو از آن عبور کنی و قدم بر آن بگذاری (تا خاکِ پایت بر آن بنشیند).

من در چهار میخِ دنیای مادی اسیر و درمانده شده‌ام؛ اگر تو مرا از بندِ خودِ من رها کنی، یقین دارم که قدرتِ انجامِ این کار را داری.

عطار دیگر هیچ نشان و ادعایی از خود ندارد و کاملاً از منیت رها شده است؛ حال، ای خداوند، از آن عالمِ بی‌نشانی و ذاتِ پاکِ خود، عطری برای او بفرست.