دیوان اشعار - غزلیات

برای من نفس کشیدن بدون تو حتی برای یک لحظه ممکن نیست، چرا که هر لحظه‌ای که در کنار تو سپری می‌شود، برای من به اندازه یک جهان ارزش و قدرت دارد.

صبح به این دلیل جهان را در هر لحظه روشن و زنده می‌کند که با صداقت و راستی، با هر نفس خود به تو متصل است و از حضور تو جان می‌گیرد.

اصلاً این‌طور نیست که هستی و جهان، مستقل باشند؛ بلکه هر دو عالم در برابر بزرگی تو مانند سایه‌ای ناپدید می‌شوند، چرا که تو نفس خود را بر چنین وجود بزرگی دمیده‌ای.

بسیاری از مردم از روی نادانی ادعای نزدیکی به تو را دارند؛ در حالی که عرش باعظمت در برابر تو همچون ذره‌ای ناچیز و دریای بی‌کران هستی در برابر تو همچون شبنمی بیش نیست.

وقتی خورشید حقیقت با تمام عظمت و پادشاهی‌اش طلوع می‌کند، سایه و ذره در برابر او چه ارزشی دارند و فرقی نمی‌کند که پیش باشند یا پس، کم باشند یا زیاد.

اگر نقطه شروع قدرت تو حرکتی کند، هر قدمِ آن تبدیل به پیامبر (احمد) و هر نفس آن تبدیل به جانِ انسانی می‌شود.

زمانی که نفس تو با دمیدن روح بر پیکر گِلین آدم نشست، تو تنها محرم و هم‌نفس او در میان هر دو عالم شدی.

اما اگر تو هر دو جهان را در آتش عظمت خود بسوزانی و نابود کنی، آدم که در این راه زخم‌خورده و رنج‌کشیده است، دیگر هیچ امیدی به درمان نخواهد داشت.

زیرا از شدت شادیِ دوری که او (آدم) ناچاراً در آن افتاده است، اگر به وصال برسد، هر نفسش صدها جهان شادی است، اما در فراق، هر نفسش تنها غم و اندوه است.

از آنجا که هر چیزی با ضدِ خود شناخته می‌شود، اگر آغاز آفرینش (سور) شادی‌بخش بوده است، نتیجه و فرجامِ جدایی ما چنین ماتمی است که اکنون شاهدش هستیم.

ای فرید، تا کی می‌خواهی از دنیای معنا و حقیقت دم بزنی؟ وقتی در تمام این هستی، هیچ همدم و همراهی برای خود نداری، این سخن گفتن چه فایده‌ای دارد؟