دیوان اشعار - غزلیات

تو گردِ چهرهٔ ماهِ خود خطی از مشک (موی نوخاسته) می‌کشی و با همین زیبایی و حدود، تمامیِ سرکشان و مغروران را به بندِ عشقِ خویش می‌کشی و تحتِ فرمان درمی‌آوری.

تو عاشقانت را در چنان حالِ مستی و بیخودی قرار می‌دهی که هر لحظه، جامهٔ هستی و خودخواهی را از تن و سرِ آنان بیرون می‌آوری و به مقامِ فنا می‌رسانی.

تو با کمالِ زیباییِ خویش، سپاهی می‌آرایی که بر تمامِ زیبارویانِ مشهورِ جهان (بتانِ چین و زیبارویانِ تُرک) فخر می‌فروشد و برتریِ مطلقِ جمالِ خود را به رخ می‌کشد.

هر کس که موردِ توجه و عنایتِ تو قرار گیرد و بوسه‌ای بر سرِ او بنهی (او را برگزینی)، بلافاصله از این جهانِ خاکی قدم بیرون می‌نهد و به ابدیت و حیاتِ جاودان می‌پیوندد.

تو بادهٔ عشق را می‌نوشی و بر خود می‌بالی، و در همان حال، با خنجرِ عشق و شوریدگی، عقلِ منطقی و حسابگر را که مانعِ رسیدن به توست، از میان برمی‌داری.

ای معشوق، غمِ دوری و بی‌قراریِ عطار اکنون فزونی یافته است؛ چرا که تو بادهٔ وصال و عنایت را کمتر از پیش نصیبِ او می‌کنی.