دیوان اشعار - غزلیات

ای محبوب، تو چه شگفتی هستی که من نمی‌دانم چیستی؟ مگر تو همان «جانِ جان» هستی که این‌چنین به اندازه جان برایم عزیز و گرامی هستی؟

ای جانِ من، در کجا باید تو را جست‌وجو کنم، در حالی که هیچ‌کس هرگز نتوانسته به تو دست یابد؟ از چه کسی باید سراغ تو را بگیرم، وقتی که تو با هیچ‌کس همنشین نمی‌شوی و با کسی مراوده نداری؟

جسم و جانِ من از شدتِ حیرت در برابر تو از دست رفته است؛ تو چه گنجی هستی که چنین می‌کنی؟ دل و ایمانم در برابر شکوه تو سرگشته و حیران مانده است؛ تو چه حقیقتی هستی؟

نگاه کن که چه بسیار عاشقانی که به خاطر تو و در راه تو به کشتن رفته‌اند؛ با این حال تو همچنان به دلیل کمالِ غیرت و بزرگی‌ات، با ما در ستیز و دوری هستی.

چرا مرا می‌کشی، وقتی که من خود از غمِ فراق تو جان باخته‌ام؟ کسی مانند من ارزش آن را ندارد که تو بخواهی خونش را بریزی (من خود پیش از تو مرده‌ام).

از آن زمان که با گره زدنِ زلف خود، مانعی در میانِ ما ایجاد کردی، حالا که زلف افشان کرده‌ای، به میان بیا و رخ بنما؛ چرا از وسطِ کار می‌گریزی؟

چون جانِ عطار هیچ نشانی از ذوق و لذتِ وصالِ تو نیافت، از شدتِ اشتیاق، آتشِ سوزان و طبیعیِ عشق را در دلش شعله‌ور کرد.