دیوان اشعار - غزلیات

با رویش اولین موهای صورتت (خط سبز)، تو نمایان شدی و به دلیل زیبایی خیره‌کننده و فتنه‌انگیزت، به بلای جانِ دل‌های پرخونِ عاشقان بدل گشتی.

از وقتی که موهای صورتت روییده است، گویی برای غارت و حمله به خونِ دلِ عاشقان، با چابکی و سرعت به سوی ما تاختی و هجوم آوردی.

هرگاه تو از آن راهِ پنهان و شبانه بیرون می‌آیی، درست همان‌گونه نیز به درون دلِ من قدم می‌گذاری؛ آمدن و رفتن تو با سرعتی است که گویی محرمِ اسرارِ دل هستی.

وقتی من به قصدِ تماشای خورشید و ماه کمین می‌گیرم و منتظر می‌مانم، تو در کمالِ زیبایی و درخشندگی چنان ظاهر می‌شوی که حتی خورشید و ماه هم در برابرِ فروغ تو، کم‌رنگ و ناچیز جلوه می‌کنند.

شب گذشته که در اوجِ بی‌قراری و تب و تاب بودم، تو همچون فرشته‌ای به سراغم آمدی و در آغوشم جای گرفتی، در حالی که جامی از شرابِ سرخ‌گون (گلگون) در دست داشتی.

تو با شمعی در دست و جامی از شرابِ ناب نزد من آمدی و به راستی که با رفتارِ چابک و موزونِ خود، دلم را ربودی و جلوه‌ای بسیار زیبا داشتی.

تو همچون سروی بلندبالا از گلستانِ وجود برخاستی و به سوی من آمدی؛ تو گویی ماهِ درخشانی بودی که از آسمان به زمین فرود آمدی تا دلم را روشن کنی.

هیچ‌کس نمی‌داند که در آن لحظه‌ی دیدار، تو در چشمانِ من چگونه و با چه هیبتی جلوه کردی؛ امیدوارم که چشمِ بد از تو دور باشد و آسیبی به این زیبایی نرسد.

تو در میانِ دایره‌ی یاران، با زلف‌های زنجیرمانندت که عاشق را اسیر می‌کند، ظاهر شدی و به راستی که لایقِ حالِ مجنون و شیدای عطار بودی.